باور کن رفتنم را
باور کن رفتنم را، که می روم تا خاطره ام با ماندنم، لگدمال نشود.
چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387
خانه بامداد (لطفا ببینید)
یکي بود يکي نبود.
جز خدا هيچچي نبود
زير ِ اين تاق ِ کبود،
|
نه ستاره |
|
|
|
نه سرود. |
عموصحرا، تُپُلي
با دو تا لُپ ِ گُلي
پا و دستاِش کوچولو
ريش و روحاِش دوقلو
چپقاِش خالي و سرد
دلکاِش درياي ِ درد،
دَر ِ باغو بسّه بود
دَم ِ باغ نشسّه بود:
«ــ عموصحرا! پسرات کو؟»
|
«ــ لب ِ دريان پسرام. |
دختراي ِ ننهدريارو خاطرخوان پسرام.
طفليا، تنگ ِ غلاغپر، پاکشون
خسته و مرده، ميان
از سر ِ مزرعهشون.
تن ِشون خسّهي ِ کار
دل ِشون مُردهي ِ زار
دسّاشون پينهتَرَک
لباساشون نمدک
پاهاشون لُخت و پتي
کجکلاشون نمدي،
ميشينن با دل ِ تنگ
لب ِ دريا سر ِ سنگ.
.............
فکر کنم خیلی کوچیک بودم که بابا برام صفحه این شعرو خرید.... یادش بخیر... (همه شعرو نمیذارم چون خیلی طولانیه)
نوشته شده توسط آلما
در 11:54 | لینک ثابت
•
